Geboortehuis Isis

Geboorteverhalen

Het geboorteverhaal van Elise:

"Hier het geboorteverhaal van Elise Pantjes, geboren op 20 februari 2005.

Op 20 februari was ik juist 40 weken zwanger, maar met het opstaan gebeurde er nog steeds niks... alleen dat mijn buik ineens buiten proportie leek te zijn, zo groot! Waggelend en zuchtend ben ik naar beneden gegaan en heb Annemie gebeld, gelukkig mocht ik meteen bij haar terecht.
Haar gezicht sprak boekdelen toen ze me zag, ze zou en moest me helpen om vandaag nog te bevallen! Zo gezegd, zo gedaan en enkele uurtjes later begon de arbeid.
We zijn nog even naar huis gegaan om het koffertje te pakken en een zoentje te geven aan ons zoontje en om 16u zijn we in het geboortehuis aangekomen om onze dochter op de wereld te zetten!
De weeën waren nog niet heel pijnlijk en ben eerst wat op het bed gaan liggen aan de monitor, Roelof kreeg meteen een kopje koffie met een koekje en we hebben nog wat gezellig met Annemie en Adelheid gebabbeld.
Tegen 18u werden de weeën al wat heviger en heb ik besloten in het bad te gaan zitten. Dit was zo lekker en ontspannend dat ik er niet meer uitgekomen ben, dankzij het warme water waren de weeën veel en veel dragelijker en heb ik op een mooie en natuurlijke manier kunnen bevallen.
Annemie en Adelheid hebben de hele arbeid lang mijn handje vastgehouden en hebben me bij elke wee gezegd hoe ik moest ademen. Steeds kon ik de pijn wegpuffen en genoot ondertussen van het warme water, de achtergrondmuziek en de geurkaarsjes, romantischer bevallen kun je je niet bedenken.
De allerlaatste loodjes wogen het zwaarst, want het laatste uurtje kreeg ik het toch nog even moeilijk, maar toch konden Annemie en Adelheid me moed inspreken en ben ik na 15 minuten persen (om 23u) bevallen van onze prachtige dochter Elise van maar liefst 4,950 kg en 53 cm!
De trots die ik toen over me kreeg was ongelooflijk, ik ben zonder enige pijnbestrijding en zonder knip bevallen van deze prachtige, grote dochter! Ik ben ook meer en meer gaan beseffen dat ik het allemaal heb kunnen doen dankzij de hulp en de aanmoedigende woorden van onze vroedvrouwen, nogmaals bedankt hiervoor dames!
Toen de navelstreng geknipt was, ben ik uit het bad gestapt, is de nageboorte vrij snel gekomen en hebben we met z'n allen genoten van een lekker glaasje champagne op de gezondheid van Elise.
Ik was al vrij snel toe aan douchen en dat kon ook, heb toen lekker onder het water gezeten met Elise in m'n armen, wat een heerlijk gevoel was dat!
Eens gewassen en aangekleed zag Annemie dat ik niet meer te houden was en dat ik heel graag naar huis wilde gaan om in m'n eigen bed te slapen (het was toch al 2u 's morgens) en ook dat kon.
Ik weet nog dat ik heel trots met m'n dochter in de armen m'n huis binnenkwam en dat m'n moeder daar op ons stond te wachten, was ook een heel intens en mooi moment, zeker omdat ik maar net bevallen was en al thuis stond!
We hebben daarna ook heerlijk in ons eigen bed geslapen met Elise naast mij in haar wiegje, ze lag daar zo vredig en mooi te slapen dat ik urenlang naar haar gekeken heb.
Voor ons zoontje die toen 19 maand was, was de verrassing groot, want daar lag ze dan 's morgens in het wiegje, zijn gloednieuwe, mooie zusje!
Elise in nu ondertussen zelf bijna 19 maand en we denken nog heel vaak aan die prachtige bevalling in het geboortehuis. Hopelijk mogen we dit snel nog een keertje meemaken!

Nathalie Pantjes"

Het geboorteverhaal van Hauke:

"Het heeft drie jaar geduurd voor ik er zeker van was dat ik aan kinderen wou beginnen. Ik had vooraf een afspraak gemaakt met de gynaecoloog, want er was een wachttijd van drie maanden. De dag voordat ik mijn afspraak had, deed ik “de” test en ik was zwanger.

Ons baby’tje werd verwekt in een super romantisch hotelletje in de champagnestreek in Frankrijk...op onze vierde huwelijksverjaardag, 21 juli 2005.

Zoals iedereen gingen mijn man en ik trouw naar de infosessies van Kind en Gezin in het ziekenhuis.

Ik had de jaren voorafgaand aan mijn zwangerschap heel wat gelezen over hoe een kind het best ter wereld komt. Ons kind zou (als het van mij en mijn man afhing) zonder geboortetrauma ter wereld komen. Een kind komt het zachtst ter wereld in het water. Ons kind moest en zou dus in het water geboren worden.
Mijn gynaecoloog kon mij dat niet beloven. Ik mocht in het ontspanningsbad gaan, ze zouden hun best doen, maar waarschijnlijk "voor een eerste" zou een onderwaterbevalling niet lukken en zou ik uit het bad moeten komen. Nadien bleek dit gewoon de policy in het ziekenhuis: er worden geen kinderen in het water geboren. De gynecologen hadden er geen ervaring mee en riskeerden deze stap niet. Punt.
Toch bleven we naar de infosessies in het ziekenhuis gaan. Bij de uitleg over een epidurale verdoving, was ik bijna vertrokken. Het kwam erop neer dat een bevalling zonder epidurale verdoving praktisch onmogelijk was (natuurlijk, een ziekenhuis moet er wat aan verdienen). Tijdens deze infosessies sprak iemand me aan en zei me dat ik contact moest opnemen met Annemie Ignion van het geboortehuis Isis. Mijn man en ik namen onmiddellijk en kijkje op de website en toen ik die dag voor een afspraak belde, mocht ik diezelfde avond nog bij haar terecht. De gynaecoloog had me sterk afgeraden om een thuisbevalling of een bevalling in een geboortehuis te overwegen. Volgens haar was dat puur egoïsme van de moeder ..., maar waar het eigenlijk op neerkwam, was dat zij een klant zou kwijt raken.

Ik ging met mijn lijstje twijfels en vragen naar Annemie. Ik vergeet nooit hoe zij op elke vraag een gepast en ervaren antwoord gaf. Onderweg naar huis besloten mijn man en ik onmiddellijk dat we bij Annemie zouden bevallen, in het water (voor zover de omstandigheden het zouden toelaten uiteraard). Ik voelde me opgelucht en kon vanaf dat moment echt toeleven naar mijn bevalling. Op dat moment was ik vier maanden zwanger. De onderzoeken, cursussen nadien waren telkens iets waar mijn man en ik naar uitkeken. Het was “onze tijd” met onze baby. Annemie gaf de lessen op vrijdagavond. Haar theorie werd altijd versterkt door een heleboel ervaringen en dat maakte het echt leuk. De oefeningen die we samen deden, gaven mij bij het naar huis rijden een gevoel van verlichting over mijn hele lichaam.
Wat de onderzoeken betreft, de vroedvrouwen in het geboortehuis namen echt hun tijd...

Kortom, een zalige periode...

De laatste weken van mijn zwangerschap kwamen Annemie en Adelheid (Jessie was toen in bevallingsrust) bij mij thuis op bezoek voor de controles.
Vooraf vroeg Annemie wat mijn wensen en vragen waren over de bevalling zelf. Ze zei ook wel heel duidelijk wat de mogelijkheden waren indien ze ergens zou aan twijfelen en een ziekenhuis zou moeten inschakelen. Ik wou graag een eigen cd’tje spelen tijdens de bevalling, onze huwelijkskaars branden, ik wou bij kaarslicht bevallen en natuurlijk wou ik dat mijn kind in het water zou geboren worden. Mijn tweelingzus had samen met mijn broer (waar ik hen nu nog eeuwig dankbaar voor ben!!) als verassing een CD opgenomen met prachtige muziek.
Op 20 april 2006 begonnen mijn weeën om acht uur 's morgens. Ik belde naar Annemie en ze zei: "Maar Mietje, nu kan je niet bevallen want ik heb vandaag een ingeleide bevalling in het ziekenhuis" (ik had vooraf expliciet gevraagd dat zij bij mij zou zijn tijdens de bevalling). Adelheid zou de taak overnemen en dat stelde me gerust. Mijn man en ik vertrokken gepakt en gezakt naar Goetsenhoven om aan de monitor te liggen. Ik had wel weeën, maar ze waren nog niet heel sterk. Adelheid adviseerde ons om een beetje te gaan wandelen in Goetsenhoven en even na de middag terug te komen om te kijken hoe het stond. Wij zijn toen nog lekker gaan eten 's middags onders ons tweetjes (voor de laatste keerJ zou achteraf blijken).

Om drie uur in de namiddag mocht ik nog even naar huis want het was nog niet echt begonnen. Tegen negen uur 's avonds vond ik de pijn niet meer "gewoontjes". Annemie stond om tien uur bij ons thuis om mij te onderzoeken. Ik had al zes centimeter ontsluiting. Mijn man en ik gingen met haar mee naar het geboortehuis. Het bad was volgelopen met heerlijk warm water. Onze kaars brandde en onze muziek speelde. Toeval wou dat Annemie op dat moment drie stagiaires aan het werk had. Ze vroeg of ik er iets mee in zat dat de meisjes bij ons bleven. Zij wilden graag een onderwaterbevalling meemaken. Dus, daar zat ik in het bad met drie stagiaires, twee vroedvrouwen en mijn man, allemaal op hun knieën, voor mij. Het was super gezellig. Wat ik nooit zal vergeten is "het respect" dat iedereen toonde voor een vrouw (ik dus) in bevalling. Adelheid en haar stagiaire wilden nog even snel iets gaan eten want dat was er nog niet van gekomen die avond. Beide vroegen me of ik het niet erg vond als ze even weggingen. Natuurlijk vond ik dat geen probleem, ze waren met genoeg. In het begin babbelden we gezellig tussen de weeën in over vanalles en nog wat. Annemie zei: "Als onze borsten in het water liggen dan is uw baby’tje aan het komen, Mietje!" Ze gaven me allerlei tips over hoe ik me kon leggen om de pijn te verzachten. Ze hielden mijn voeten vast zodat ik me kon afduwen, ze verfristen mijn aangezicht, enz. Allemaal spraken ze me moed in. Ik kon eigenlijk niet geloven dat ons baby’tje ging geboren worden... Om twee uur en vijfenvijftig minuten die nacht werd Hauke Geybels "in het water" geboren, exact negen maanden na de conceptie. Een perfecte bevalling, zonder epidurale, zonder knip of scheur. Precies zoals mijn man en ik het ons hadden voorgesteld. Samen met de vroedvrouwen en ons klein meisje dronken we ’s nachts een glaasje Champagne op de geboorte van ons wondertje...

Ik ben Annemie en Adelheid eeuwig dankbaar. Dat ene speciale moment uit ons leven werd ons gegeven op de manier zoals wij het gewenst hadden, en dit dankzij hen. Ik zal nooit kunnen omschrijven hoeveel dit voor mijn man en mij betekend heeft!!
Hauke heeft die eerste nacht op mijn buik geslapen. Voor geen geld van de wereld wou ik ze afgeven. Ze hoorde bij mij en bij niemand of nergens anders.
Mijn man en ik zijn vier dagen in het geboortehuis gebleven. Het was zoals een vakantie. Om beurten lagen mijn man en ik met ons kleine wondertje in de hangmat op de logeerkamer in het geboortehuis te genieten. Annemie stond dag en nacht klaar voor ons en gaf ons een gevoel van "thuis zijn". Ik zag er tegenop om terug in de "echte" wereld te stappen, na vier dagen, maar ja, het moest gewoon. We konden niet eeuwig veilig onder haar dak wonen.

Nu, 6 maanden later, genieten we nog steeds van ons intussen al groot geworden meisje hier in huis. Zij geniet op haar beurt met volle teugen van het leven. Ze krijgt nog steeds borstvoeding dankzij de goede begeleiding van Annemie en Adelheid.

Iedereen zegt dat het een "helder" kind is. Ik ben er zeker van dat ik haar de beste geboorte heb gegeven die ze maar kon krijgen. Ik dank Annemie, Adelheid en de stagiaires hiervoor, ook in naam van Hauke (haar naam heeft als betekenis: "denkende geest, verstand, herinnering").

Aan iedereen die een baby’tje gaat krijgen en twijfels of vragen heeft... ga gewoon zonder enige verplichting langs voor een babbel met Annemie en je zal het verschil merken."

Het geboorteverhaal van Hanne:

"Ons geboorteverhaal is een beetje anders. Onze flinke dochter Hanne is in het ziekenhuis geboren onder begeleiding van Annemie.
Mijn man en ik hadden ervoor gekozen om zolang mogelijk thuis te blijven tijdens de arbeid en dan te bevallen in het ziekenhuis.
Maar beginnen bij het begin: toen ik zwanger werd wou ik bij iemand gaan die me zou begeleiden en bijstaan. Niet iemand die de zwangerschap als iets 'medisch' zou bekijken. Op aanraden van een vriendin kozen we voor de begeleiding van een vroedvrouw.
Zo ben ik bij Annemie terechtgekomen. Al na de eerste afspraak voelde het goed aan en had ik vertrouwen in Annemie. (We zijn allebei West-Vlamingen...)
Ik keek iedere keer weer uit naar de 'controle' bij Annemie. Door Annemie wist ik wat er gebeurde, wat er zou gaan gebeuren en kreeg ik veel vertrouwen in mezelf, mijn lichaam en mijn kindje. Ik heb meer dan 100% van mijn zwangerschap kunnen genieten en ik ben Annemie daar ontzettend dankbaar voor.
Op de uitgerekende dag (9 mei) gebeurde er niets. Maar ik vond het eigenlijk niet zo erg. Ik wist dat ons kindje zou komen als het er klaar voor was.
Enop vrijdagavond 12 mei 2006 was het er blijkbaar klaar voor. Na eerst na boodschappen gedaan te hebben en te koken en lekker te eten, hebben we ons gezellig in de zetel geïnstalleerd. Rond 22u wou ik toch nog even proberen te slapen, maar door het spannende wat er aan kwam, lukte dat niet. Dan maar terug op de zetel en mijn man in bed. Rond twee uur 's nachts belde ik Annemie op en om 3 u was Annemie daar. Bij het onderzoek braken mijn vliezen en bleek ik 'nog maar' 2 cm opening te hebben. Annemie vond dat ik toch nog moest proberen te slapen, maar dat lukte echt niet. Ik ben toen in het bad gaan zitten en heb daar tot 7u de weeën opgevangen. Tussen de weeën door ben ik toch een paar keer in slaap gevallen. Mijn man in bed en Annmie op de zetel...
's Morgens hebben we samen ontbeten en daarna terug het bad in. Annemie naast het bad op de WC. Tijdens iedere wee op de perfecte plaats mijn rug masserend en tussen de weeën gezellig kletsend. Alles verliep zo rustig en ontspannen. Heerlijk... Mijn man zorgde dat we hadden wat we nodig hadden en voor de rest geloofde hij in mij en vertrouwde hij op Annemie en mijn kunnen. Rond half elf had ik volledige ontsluiting en was het tijd omp naar het ziekenhuis te gaan. (Op dat moment had ik wel al spijt van die keuze.)
Door de verhuis is alles een beetje stilgevallen en uiteindelijk is Hanne om 13.59 geboren. Na 1,5 u persen en uiteindlijk de hulp van een 'zuiger'.
In het ziekenhuis mocht Annemie me verder begeleiden en de bevalling doen. Het vertrouwen dat ik van Annemie (en mijn man) kreeg was zo sterk dat ik het aankon. Alhoewel ik doormoe was en het gevoel had dat ik gewoon niet meer kon, haalde Annemie me erdoor.
Dankzij Annemie is mijn eerste bevalling de mooiste ervaring van mijn leven geworden.
(Ik krijg zo weer zin om eraan te beginnen.)
Ik kan een vroedvrouw alleen maar aan iedereen aanraden. Dat zorgt ervoor dat een zwangerschap en een bevalling 'gewoon' kunnen gebeuren.
Ik hoop dat ik voor mijn tweede kindje mijn man overtuigd krijg voor een thuisbevalling. En dan natuurlijk weer met Annemie!

Karen de Zutter"

Het geboorteverhaal van Lisa:

"Dit is het verhaal van een droombevalling, een zalige ervaring die ik als moeder voor de rest van mijn leven zal blijven herinneren en waardoor ik Annemie Inion altijd dankbaar voor zal zijn.
Lisa was uitgerekend voor 2 november 2006 en wees erop dat ze vroeger zou willen komen, ze zat dan ook zo zalig in mijn dikke buik te genieten. Zelf vond ik dat de weeën nu wel eens mochten beginnen want het was een zwangerschap vol ongemakken geweest : bekkeninstabiliteit, hoofdpijn, flauwtes, enz ...
In de nacht van 3 op 4 november was het eindelijk zo ver, ik werd iets voor 3 uur 's morgens wakker en opeens voelde ik iets ... joepie mijn water is gebroken, het is eindelijk zo ver !!
Ik liet mijn ventje lekker slapen, ik zou hem straks nog nodig hebben.
Om 3.30 uur begonnen de weeën, meteen om de 5 minuten en al stevige weeën. Ik moedigde mezelf aan door te zeggen : elke wee is een stap dichter bij je boeleke !
Ik checkte nog op mijn gemak de zak voor naar het geboortehuis te gaan terwijl ik moedig de weeën opving, ben zelfs nog mailtjes gaan sturen naar mijn vriendinnen met de boodschap : "zij die gaan bevallen groeten u" haha.
Om 5 uur heb ik dan toch maar Annemie gebeld want die weeën werden precies toch heftiger bij elke wee, de lieve schat zei dat het zover was !
Ondertussen was mijn oudste zus thuis aangekomen want zij ging op Lauren passen ( 4 jaar ) , Lauren zou die dag nog tot 9 uur lekker slapen in haar eigen bedje.
Annemie kwam dan om 7 uur langs en na onderzoek bleek ik al 5 cm opening te hebben tijdens een wee, wauw dat gaat hier snel zenne.
Toen vonden we het toch tijd dat we mijn ventje Patrick wakker maakte, goed uitgeslapen kwam hij de keuken binnen waar Annemie, mijn zus Ann en ikzelf gezellig aan tafel zaten. Om de 5 minuten wel een flinke wee - auw.
Annemie vertrok naar het geboortehuis om het bad al te laten vollopen en zei ons niet te lang te wachten, jaja het was zover.
Die autorit naar het geboortehuis ( duurtijd 10 minuten) was eigenlijk heel grappig. Tussen de weeën door maakte Patrick me aan het lachen en tijdens een wee schreeuwde ik mijn pijn weg. Was heel fier op mezelf dat ik het zonder epidurale ging doen, "ik kan het" moedigde ik mezelf aan.
Aangekomen in geboortehuis Isis was Annemie en haar dochter Hilde al druk bezig om het warm en gezellig te maken, het bad was aan het vollopen, een heerlijk ruikend kaarsje was aangestoken en mooie relaxerende muziek werd opgezet. Wat een verschil met een koele, kale, saaie ziekenhuiskamer !!
Eerst heb ik nog wat weeën opgevangen op de bal terwijl Patrick de pijn wegmasseerde op de rug. Zodra het bad klaar was, haastte ik me erin en ja hoor, wat een verschil. Het warme water verzacht de pijnen van de weeën en je geraakt helemaal ontspannen. Pas op, ik heb nogal wat oerkreten laten horen zenne tijdens een wee haha.
Voor ik het wist voelde ik Lisa duwen, het was duidelijk dat ze er NU uit wou. Het nooit gedacht dat het zo snel zou gaan, ze hadden me wel gezegd dat een tweede kindje sneller ging gaan maar zo snel amai.
Met de nodige aanmoedigingen van Annemie, Patrick & Hilde die mijn handen vasthielden, mocht ik al snel meepersen. Ik voelde het hoofdje klaarzitten." Komaan Greet je kan het !!" en hup daar was het hoofdje al. Dan volgden al snel de schoudertjes, tjonge jonge wat ging dat snel. Annemie heeft Lisa zelfs even laten zwemmen voordat ze boven water werd genomen. Is dat geen droom om op die manier op deze wereld te komen ?
Daar lag Lisa op mij, een copietje van haar grote zus Lauren. Helemaal compleet, een wondertje van 4 kg 350 en 53,5 cm. Jawadde.
De papa was zo fier dat hij snel naar buiten liep om iedereen te bellen, hij moest nog wel de navelstreng doorknippen !! Gelukkig laat Annemie moeder en baby heel op het gemak bekomen van de bevalling. De papa kwam snel terug binnen en knipte de navelstreng door, daarna mocht hij met Lisa op het grote bed gaan liggen terwijl mama uit het bad gehaald werd.
Annemie vroeg me of ik gelukkig was : " jazeker !! " Annemie is mijn engeltje, zij gaf me de moed om zonder verdoving te bevallen en zo de mooiste ervaring van je leven bewust te ervaren.
Nog eens duizend maal bedankt Annemie, dikke kussen van Patrick, Lauren, Lisa en mezelf!!!!!

Greet"

Het geboorteverhaal van Arno

"We waren op tijd vertrokken naar het geboortehuis, aangezien dit toch een eindje rijden was. Het was een zalig zonnige zaterdagochtend, 9 september, dat kon dus al niet meer stuk. Na een half uurtje aan de monitor, bleek dat ik regelmatige weeën had zo om de 2 à 3 minuten. Ik voelde deze al wel, maar ze waren zeker nog niet pijnlijk. Annemie stelde voor van nog een wandelingetje te gaan doen in Tienen en misschien nog iets lekkers te gaan eten. Tja als het er terug zou uitkomen dan was dat maar zo. Op een terrasje heb ik nog heerlijk kunnen genieten van een hapje. Al voelde ik de weeën al wel iets sterker. Beetje naar de winkeltjes kijken, nog eventjes langs de supermarkt voor wat drinken enzo, het was de volgende dag tenslotte zondag. Tegen dat we aan de kassa stonden, wilde ik toch graag terug naar het geboortehuis. Ik kon niet echt meer doorwandelen als er een wee was en ik dacht sevvens breekt mijn water hier ten midden van de Carrefour.
Adelheid had me al enkele malen gebeld en ge-sms't dat ik haar iets moest laten weten. Wilde het toch juist lukken dat we die dag naar een trouwfeest moesten van een gemeenschappelijke vriendin-vroedvrouw. Ik kon er dus weer niet bijzijn. In het geboortehuis terug eventjes aan de monitor, die stoel was al wat minder comfortabel, maar ik dacht nog steeds, als het dit is, dan gaat dat hier nog wel meevallen. Annemie vertrok nog voor even naar het centrum met één van haar dochters, met de gsm bij de hand welliswaar, en wij gingen het pas bevallen koppel met hun zoontje Bram even vergezellen in de tuin. Nog wat (zonne)-energie opdoen, het was zo'n 28°C. Na een uurtje, het was nu 16.30h kreeg ik het toch wel lastiger. De weeën bleven elkaar opvolgen en ik moest al een beetje op mijn ademhaling letten. We besloten naar boven te gaan, dan kon ik wat liggen, een beetje lezen, wat muziek luisteren. Veel van dat alles heb ik niet kunnen doen. De contracties werden nu echt wel pijnlijk en ik kon niet stil blijven liggen of zitten en tegelijkertijd kreeg ik het warm en koud. Zo tegen zessen heb ik toch gevraagd Annemie even op te bellen, in een mum van tijd was ze daar. Bad laten vollopen met heerlijk warm water. Na onderzoek zat ik op zo'n 2à 3 cm en mijn vliezen braken ook op dat moment. Zelf vroedvrouw zijnde wist ik dat het nu ging losbarsten. Ik had al weeën elke 2 minuten, dus ze zouden er nu niet minder en minder pijnlijk op worden. In het begin kon ik nog rustig ontspannen in het bad, maar algauw was het bij elke contractie zeestorm. De kaarsjes op de rand van het bad werden dan ook al snel op een veiligere plaats gezet. Aangezien het hoofdje heel laag zat, had ik echt veel drukkende pijn in mijn onderrug. Ook een valse druk onderaan was snel aanwezig. Wanneer Adelheid is bijgesprongen weet ik niet juist meer, al was ik wel blij dat er nog iemand mee mijn rug masseerde. Die endorfineroes is geweldig, alles rondom mij verdween en ik liet me echt helemaal meegaan in de pijn. Toch had ik zo nu en dan een helder moment,
waarin ik dan nogal boos reageerde op wat er gezegd werd. Ik weet ook nog dat ik honderden keren gevraagd of gezegd heb "doe ik het goed?", "Sorry voor.", "ik koop nooit geen kindjes meer".
Ik was heel blij dat mocht beginnen meeduwen, het moet toen iets na tien geweest zijn. Van uur en tijd had ik geen gedacht, ik zag het alleen donker worden buiten. Ik zat na vijf uur nog steeds in bad. Al waren er wel meerdere liters over de rand gegaan en erger nog terechtgekomen op Annemie en Adelheid. Na een tijdje bleek dat ik niet echt efficiënt kon duwen in het water, we zijn dan verhuisd naar het bed. Het duurde eventjes voor ik hier de juiste manier van persen vast had. Maar telkens ik wat plaats gewonnen had, voelde ik tussen de weeën het hoofdje gewoon weer verdwijnen. Lap het was er al eentje met karakter. Het mocht er nu wel gaan zijn, ik was echt stikkapot. Adelheid heeft daarom nog wat meegeduwd op mijn buik en om 23.05 was Arno daar, na 6 uur hard werken. De kaarsjes waren net uitegaan, van timing gesproken. Een prachtboeleke. Zijn eerste kletsen op zijn poep heeft hij van Annemie gekregen omdat hij niet wou doorwenen. Wat voor emoties er dan allemaal loskomen is niet te beschrijven. Dit was de meest ingrijpende ervaring in mijn leven tot nu toe. Na een douche en een laatste controle zijn we dan in het grote bed gekropen, ik was zo moe, maar heb geen oog dicht gedaan. Ik heb heel de nacht zitten kijken naar mijn eerste zoontje, mijn eerste kindje. Ik zal Annemie en Adelheid altijd dankbaar zijn voor deze prachtige geboorte, maar ook voor de begeleiding vooraf en het heerlijk verblijf achteraf!

Arno, geboren 9/9/2006, 3.240kg

Mama Joke"

Het geboorteverhaal van Gioia en Yana

"Ik ben Odette en ben mama, van 9 kinderen waarvan ik 8 keer in begeleiding van Annemie ben bevallen. Ik zou jullie wel alle acht bevallingsverhalen willen geven maar dan moet ik al bijna een site van mijn eigen openen. Maar zal ik eens de laatste doen,toen was even anders dan geplant. Al van heel vroeg in de zwangerschap bleek het een tweelingzwangerschap te zijn. Als ik er nu weer aan denk krijg ik de schrik op mij. Toen als Annemie zag dat ik het er zo moeilijk mee had heeft ze me heel goed opgevangen ik vergeet niet meer wat ze toen zei WIJ kunnen dat SAMEN wel aan. En dat was ook zo dit was een zwangerschap die met veel op en downs maar met veel liefde is gedragen door drie mensen mijn man Annemie en ik zelf naar gelang de zwangerschap vorderde moest ik een keuze maken waar ik zou bevallen het liefst thuis natuurlijk maar dat ging niet in die omstandigheden jammer ik kon er wel om huilen. Maar Annemie zei we vinden wel iets. Anders moeten we eens samen naar Mechelen gaan kijken in het ziekenhuis daar is het wel aangenaam. Ze is toen samen met mij naar het ziekenhuis geweest heeft me daar een rondleiding gegeven en alles haarfijn uitgelegd VOOR HET GEVAL DAT..... En dat heeft me toen op dat moment heel veel steun gegeven. Nu was het zo ver 21.02.2006 het was in de vroege voormiddag en ik voelde wel dat er iets was maar ik kon niet juist plaatsen wat ik had niet echt pijn maar mijn lichaam gaf wel signalen ik dacht dat ik ziek aan het worden was dus belde ik mijn huisarts. Zij vond niets op het eerste zicht alleen en wat te hoge bloeddruk zodat we samen naar Annemie telefoneerden. Annemie zei tegen mijn dr dat ze anders een probeerde te voelen of dat ik niet al wat opening had en zo de geboorte was ingezet. De dr probeerde een onderzoek maar ik geloof dat het niet zo goed lukte ze was wat bang iets verkeerd te doen. Dus Annemie besloot dan dat ik maar naar haar toe zou moeten komen ik zag er wel wat tegen aan omdat ik geen pijn had dacht ik het is een verloren moeite. Niet dat ik niet graag naar ANNEMIE GA NEEN MAAR IK WAS ZO DIK DAT JE ME KON ROLLEN EN HET WAS ZEKER GEEN PRETJE DE RIT VAN GENK NAAR GOETSENHOVEN AlS JE EEN TONNETJE BENT. Mijn man wou niet mee hij moest gaan werken en ook hij dacht dat het zeker nog niet zo ver was. Dus zijn mijn dochter die op dat moment ook zwanger was 7M en mijn vriendin meegegaan. Een maal in Goetsenhoven aangekomen bleek ik toch met weeën te zitten maar ik begreep er niets van ik had geen pijn maar was wel erg bang geworden. Het zweet liep van mijn rug en ik was nu ook nog boos op mijn man dat hij er niet bij was wat natuurlijk niet zijn fout was .Maar Annemie had al snel door wat er aan de hand was ze heeft mij eens stevig tegen haar aan gedrukt en me gezegd dat we het samen wel aan kunnen .Na een tijdje de weeën op te volgen was mijn man ook aangekomen en zo zijn we toch samen naar Mechelen vertrokken .Onderweg zijn we nog eerst gestopt om iets uit te halen voor te drinken. Ondertussen vroeg ik me wel af waar blijven nu die weeën dat kan toch niet dat ik vandaag moet bevallen ik was zo bang dat alles ging stilvallen. Als we in Mechelen waren aangekomen zijn we naar de arbeidskamer gegaan Annemie zei ik laat je even met Aldo alleen zodat je wat kunt wennen aan je kamer en ondertussen kun je kleren veranderen doe maar iets makkelijks om te bevallen. Ik twijfelde nog steeds . Een paar foto's later kwam Annemie terug even kijken hoe het met mij was ze kwam eens onderzoeken en ze zei dat ik al 6cm opening had voor mij hing een grote klok het was toe ongeveer 8.50 en ik begon te tellen ik dacht amaai dat wordt nachtwerk (omdat ik nog geen pijn had dacht ik dat duurt zeker nog uren) dus als ik voor een uur of drie s'nachts zou bevallen zou ik blij zijn. Ineens ging het vooruit ze kwamen mijn monitor en baxter aansluiten en Annemie onderzocht me nog eens en ze zei ze als je wilt mag eens mee persen. Ik dacht persen????????? Dus ik gaf een flauw duwtje maar Annemie zei alé Odette wat is dat nu zo krijg uw boelleke nooit ik dacht maar dat kan toch niet ik vroeg haar gaat het dan nu komen toen zei ze ja natuurlijk maar je moet wel duwen en wat harder dan daarnet ik duwde eens goed door en daar was ze dan Gioia een flinke gezonde dochter Annemie heeft ze even aan me gegeven wat zalig gevoel dat klein mensje zo warm en wat een lekkere geur maar veel tijd om te genieten had ik niet er was nog iemand op ons aan het wachten ondertussen was de gynaecoloog ook binnengekomen en wou het heft in eigen handen nemen. De tweede baby was op komst en ze lag in stuit ik hoor hem zeggen dat dit een keizersnee zal worden ik geraakte in paniek maar Annemie kwam naast me staan pakte mijn hand vast en fluisterde streng maar lief in mijn oren '' Zo Odette of wel ga je nu doe wat ik je zeg of anders wordt het een keizersnee, nu zet ge uw verstand op nul en geef je alles wat je kunt duwen duwen en nog eens duwen gij kunt dat vooruit meisje en ja hoor daar was ze mijn kleine Yana even knap dan haar zus?Wat een zaligheid we hebben dit echt SAMEN gedaan. En wel op 45 min in het totaal. Het was zo snel gedaan daar lag ik dan met mijn twee dochters dank u oh God was wat ik toen dacht. Na een nachtje in het ziekenhuis is Annemie me komen halen met mijn man mijn twee oudste en jongste dochters om me zo naar het geboortehuis te brengen waar dat ze me zo verwend hadden dat in huilde bij het afscheid nemen.IK HEB IN AL DIE JAREN DAT IK ANNEMIE KEN NIET ALLEEN EEN ERG GOEDE EN BEKWAME VROEDVROUW LEREN KENNEM MAAR OOK EEN ERG LIEVE EEN WARME VRIENDIN WAAR IK OP KAN VERTROUWEN; BEDANKT ANNEMIE.

Dikke knuffels en zoentjes

Odette Aldo An Elke Tom Sergio Alessio Mariano Chiara-Linda Gioia en Yana"

Het Geboorteverhaal van Norah

"Mag ik ons even voorstellen. Ik ben Petra en ik ben getrouwd met Rein. Samen hebben wij 5 prachtige dochters. Norah, onze laatste prinses, is op 8 februari jongstleden geboren.
Deze ervaring was voor mij een ervaring om nooit meer te vergeten. Ik kan denk ik wel zeggen, dat van alle 5 bevallingen, deze de mooiste zal zijn. De andere bevallingen, zijn natuurlijk ook fantastisch.Die zullen wij echt nooit vergeten, maar aan deze zwangerschap en bevalling zat iets speciaals.
Wij zijn 1.5 jaar geleden verhuisd van Nederland naar Belgie. Dit was voor ons een grote aanpassing,met name voor onze dochters. Maar goed na 1.5 jaar zijn wij nogsteeds erg gelukkig hier en weten we nu al dat we niet terug willen naar Nederland.Maar goed,ik raakte dus in verwachting. En als je dan toch in een " vreemd" land zit dan wordt dat toch wel even spannend. Nu wisten we al dat thuis bevallen niet zo vanzelf sprekend zou zijn als dat het geval is in Nederland. Was voor mij dus wel even balen, want ik wilde eigenlijk het liefste bevallen in mn eigen bedje.Na een gesprek met de dokter, kwam ik er al gauw achter dat het waarschijnlijk een ziekenhuis bevalling zou worden.Nou wat kan je dan doen dan je er bij neerleggen,en aanvaard je situatie.
Dit nam niet weg dat ik hier na 4 maanden nog steeds van baalde. Tot dat een vriendin mij erop attendeerde dat haar collega getrouwd is met een vroedvrouw. En die vroedvrouw was dus Adelheid. Zij gaf mij haar telefoon nummer, en raadde mij aan om haar eens te bellen. Dit was dus zogezegd, zo gedaan. Ik had dus een afspraak gemaakt. Mijn eerste kennismaking was met Jessie. Ik weet niet waarom, maar ik was best wel zenuwachtig.Gek eigenlijk, gezien ik dit toch al 4 keer eerder had gedaan. Nou helemaal nergens voor nodig hoor die zenuwen, want ik verliet het geboortehuis helemaal blij....Onderweg in de auto klom ik gelijk in de telefoon om mijn man te zeggen dat we op de goede plek waren en dat ik me helemaal gerust gesteld voelde.
Vanaf dat moment brak voor ons een hele leuke tijd aan, en een waanzinnige begeleiding van onze zwangerschap. Wat mij bij is gebleven van de controles, was de gezelligheid. Ik had echt niet het gevoel, dat ik op consult kwam.Maar had meer het gevoel, datik bij een lieve vriendin op bezoek ging en zij was dan toevallig ook nog eens mn vroedvrouw.Dit gevoel had ik bij mijn andere zwangerschappen nog nooit gehad. Goed, mijn volgende bezoeken had ik het meest dus met Annemie. En al snel had ik bij haar een fijn gevoel. Tijdens mijn zwangerschap had ik voor het eerst een beetje angst voor de bevalling. Ik weet niet waarom dit was, maar met mn andere zwangerschappen had ik dit gevoel nog niet eerder gehad. Maar het fijne was dus, nadat ik consult bij annemie had gehad ik niet meer zo angstig was, maar dat ik er eigenlijk wel naar uit keek om onder haar begeleiding te bevallen.Ik denk met name ook omdat zij dit al 10 keer had gedaan.Nou dan kan ik dit toch ook,ging er dus door mn hoofd.
Goed, nadat het eind dan eindelijk in zicht kwam, kreeg een groot pakket in mijn 37ste week.Waarin allerlei dingen zaten om thuis te bevallen.
Enfin, in mn 38ste week begon het toch al wat te rommelen bij mij. En ik rekende hier eigenlijk ook op, want mijn ervaring was dus dat mijn 4 andere dochters allemaal zijn geboren voor de 39ste week. Dus het moment dat ik 38 weken was zat ik eigenlijk al te wachten.Mijn wachten werd al snel beloond,want op 7 februari had ik een afspraak met Adelheid en na een inwendig onderzoek bleek dat ik nogmaar 1 cm.ontsluiting had. Niks noemenswaardig eigenlijk, want ik wist dus dat ik hier nog wel een week of wat mee kon blijven lopen. Balen,balen...maar ja het was niet anders. Toch had Adelheid na dat onderzoekje toch iets in werking gezet, bless Adelheid, want al snel werden mijn zgn. harde buiken toch wel iets serieuzer. De volgende dag,waren die " harde buiken niet overgegaan, en omdat ik wat bloed verlies had heb ik dan toch maar Annemie gebeld.Annemie kwam die avond even bij me kijken.En zij constateerde dat ik inmiddels 3 cm. onstluiting had....HET FEEST KON DUS BEGINNEN. Ik weet nog dat ik blij was, en ook een beetje paniekerig want ik was dat gevoel van weeen dus echt wel vergeten, en ja daar werd ik dus al weer snel aan herrinnerd en ik weet nog dat ik ze toen en nu ook niet echt prettig vond. Annemie kwam een uurtje later weer
terug, en zeis vervolgens niet meer weggegaan. Dit was voor ons zo'n fijn gevoel, want een vroedvrouw die aan je zijde blijft.In nederland kende wij dit dus niet. Ik weet nog dat ik mij een beetje schuldig voelde, omdat Annemie en een stagiere die nacht ervoor nog niet hadden geslapen, vanwege een andere bevalling. En dan belde ik nog eens zo vroeg met maar 3 cm onstluiting. Pff, ik voelde me ietwat schuldig.Annemie nam dat gevoel al snel weg hoor..Lief mens.
Uiteindelijk, werden mn weeen al wat pijnlijker, en Annemie stelde voor dat in bad ging liggen.Wat een geweldig idee was dit.Ik ben in bad gaan liggen en ben er pas uit gekomen nadat Norah was geboren.Dit was mijn eerste bad bevalling, en eerlijk is eerlijk, ontspannen in bad gaat makkelijker dan in bed.Zonder Annemie had ik mij niet zo goed kunnen ontspannen als ik het alleen had moeten doen. Goed, daar lag ik dan te badderen.Maar Norah zakte niet echt goed mee en ik raakte hier toch echt wel iets gefrustreerd van. Waarop Annemie me zei, ik zal de baby wel helpen met dalen?????!??!?! Ken dat dan dacht ik nog??? Goed, blijkbaar kan dat dus. Ik weet niet wat Annemie daar allemaal uitvoerde maar van af dat moment ging het allemaal iets rapper en dit ook nog eens zonder het breken van mn vliezen. Dank je wel Annemie dat je niet zo snel mn vliezen heb gebroken. Ik mocht zelfs van tijdens mn weeen een beetje mee persen, man als je dat hoort dan kan je zo iemand wel een zoen geven. Na 8 cm, brak Annemie dan toch eindelijk mn vliezen. En zo kalm als dat ze is, voorspelde zij dat nog 5 weeen zou krijgen, en dat ik dan mee mag persen. Je kan natuurlijk mijn ongeloof, wel begrijpen. Want ik dacht HOE WEET JE DIT IN HEMELSNAAM. Maarrrrr...ze had gelijk, want inderdaad na de 4e wee mocht ik eindelijk mee persen, en wonder oh wonder na 1 flinke pers, en de begeleiding van Annemie kwam ons jongste wondertje er uit gezwommen. Tranen schieten nog in mn ogen als ik hier aan denk. Zo emotioneel als dat ik toen was. Het overdonderde mij enorm. Voor dat ik een eind aan dit verhaal brei, moet ik er nog bij vermelden dat deze bevalling niet alleen gebeurde met mijn man en annemie. Nee mijn 3 dochters zaten op de eerste rang. Mijn toen jongste dochter was in slaap gevallen. Mijn moeder hield mijn hand vast, mijn man filmde de bevalling, de stagiere, en Annemie waren met zn allen aanwezig in de badkamer. Geweldig als ik hier aan terug denk. En de afgelopen week speelde deze film zich elke dag af in mn hoofd. De manier waarop Annemie mijn familie erbij betrok was uitermate fantastisch. Zelfs mijn dochters vonden dit een leuke ervaring.
Kortom, deze bevalling is om nooit meer te vergeten, en dit allemaal dankzei Annemie. De week die daarop volgde mocht ik gelukkig delen met Adelheid. Wat een schat van een mens zeg. Zij heeft de nazorg gedaan samen met wat stagieres. Ik prijs mij een gelukkig mens dat ik dit allemaal heb mogen delen met zulke fantastisch vakmensen. Maar bovenal, omdat zij hebben geholpen met zoveel warmte en betrokkenheid dat ik blij ben dat het vastgelegd is op tape, want geen mens zou mijn verhaal geloven. En zelfs op tape is de warmte te voelen.
Nou hoop ik dat onze paden nog eens zullen kruisen.Gebeurt dit niet, dan zal ik met veel liefde terug denken aan jullie allemaal. En misschien nog een paar keertjes de film terug zien, alleen maar om dat speciale gevoel weer eens terug te krijgen. Lieve Annemie. Diep in mn hart weet ik dat ik niet meer zwanger zal worden, maarrrrr mocht het toch wel zo zijn. Dan hoop ik weer onder jou begeleiding of die van Adelheid, Jessie dit te mogen beleven.
DUIZENDMAAL DANK, VOOR ALLES.Wij zullen jullie nooit meer vergeten.
Adelheid en Jessie, veel sterkte met de zwangerschap en bevalling. Annemie bedankt!
Dikke kus van Rein, Rachel, Shannen, Jodie, Norah, Gabriella en Petra

Petra Tahitu"

Het geboorteverhaal van Lóa

"Op woensdagmiddag rond vijf uur werden de pijntjes in mijn buik voelbaar. Mark en ik zijn lekker uit eten gegaan in Leuven bij een Mexicaan. Terwijl we daar zaten besefte ik me ineens (dat besef bleek bij mij nogal laat te komen) dat de krampjes wel heel regelmatig kwamen. Mark is toen maar gaan timen en toen bleken ze elke 3 minuten al te komen!Ik voelde toen al ergens dat het zou kunnen gebeuren. Dus wij terug in de auto en thuis het geboortehuis opgebeld. We konden meteen even langs en ik werd even onderzocht. Geen verdere opening dus we mochten terug naar huis. Er waren 4 weken lang geen bevallingen geweest in het geboortehuis en nu zat het vol. Dat was ook een grappige bijkomstigheid. Dus wij naar huis en ik lag om 22.30 in badje met kaarsjes aan. Mijn lieve Mark zat bij me en ineens voelde ik iets lopen tussen mijn benen. Dus mijn vruchtwater was gebroken. Annemie gebeld en die kwam eraan. Ondertussen zat ik op de wc en verloor ik de slijmprop!
Annemie en voelde inwendig. Ik had nog altijd 2 cm opening en ze dacht ineens dat de baby in een stuitligging lag! Dus wij hop in de auto en meteen weer naar het geboortehuis(10 minuten verderop). Daar een echo gemaakt en het bleek gelukkig toch goed te zijn,maar een hele geruststelling dat Annemie het zekere voor het onzekere nam. de weeen begonnen toen echt wel steviger te zijn(rond 00u00). Ik wilde op dat moment echt thuis bevallen. Ik voelde me in een trance raken en was heel rustig bezig met mijn ademhaling om de weeen op te vangen, zoals we ook op de cursus geleerd hadden. Ik ben naar buiten gewandeld terwijl mark al in de auto naar huis zat om het bad vol te laten lopen. Annemie en Jessie hadden een lieve stagiaire met zich meegebracht en zetten me in een grote auto waar ik helemaal kon liggen. daar werd ik misselijk dus het etentje bij de Mexicaan was voor niks geweest. Na 10 minuten waren we thuis en de weeen waren echt stevig. Ik heb nog een beetje in huis rondgelopen en tegen deuren aangestaan. Annemie voelde nog even en zei me toen ineens: "oei je hebt al 5 cm opening". Ik wilde in bad. Dat was zo zalig! het was daar zo lekker warm en het ving echt een beetje de hevige weeen op. Kaarsjes om ons heen. Mark zat naast me en bij elke wee hing ik om zijn nek. tegelijkertijd masseerden Annemie en de stagiaire mijn rug en benen. Het laatste uur weet ik niet veel meer van. Ik was echt enkel bezig alles op te kunnen vangen. Eigenlijk mocht ik natuurlijk niet in een gewoon bad bevallen omdat het water te laag staat maar het ging zo snel en ik wilde gewoon blijven. Op het moment dat de pijn hevig werd(maar ik nog steeds het gevoelhad dat het nog wel 12 u zou duren) zei Annemie dat ik mee mocht gaan duwen. Op dat moment raakte ik een beetje in paniek. Ik kon het echt even niet bevatten. Mark steunde me zoveel hij kon en omdat ik zoveel vertrouwen had in Annemie kon ik rustig blijven. Dus ik ben met een enorme oerkreet gaan persen(heb de koeien in de straat wakker gemaakt) en toen riep Annemie:"Mark kijk!! een hoofdje, voel maar" En nog een keer persen en daar was onze Lóa! Wat waren we blij. Annemie keek even of ze goed ademhaalde en legde Lóa meteen op mijn buik.Ik snapte er helemaal niks van. Tot het moment dat Lóa rondkeek. Op zoek naar mijn ogen., Het moment dat onze blikken elkaar kruisten was echt onbeschrijfelijk. Mark en ik keken elkaar steeds verwonderd aan!.De nageboorte kwam al heel snel. Anemie, Jessie en de stagiaire trokken zich terug, al fluisterend, ons achterlatend met de kaarsjes. Na een tijdje kwamen ze terug en mocht Mark de navelstreng doorknippen. Daarna mocht Mark zijn t-shirt uitrekken en werd Lóa bij hem op zijn borst gelegd.Ik werd gewassen terwijl Mark zijn eerste momenten alleen had met onze meis.
Ik werd dus lekker gewassen en schone kleren aan. Ik vond dit een zalig moment. Ik was Jessie, Edelheid en de stagiaire zo dankbaar. Zo ontzettend lief en zorgzaam. Heel rustig, alsof ze er bijna niet waren. Het was zo fijn om in ons eigen huis te zijn en na de bevalling lekker in onze eigen living te zitten met champagne en lieve mensen. Lóa is om 2.34 geboren. Erg snel dus!

We weten nu hoe waardevol het is om te bevallen zoals we altijd gewild hebben. In rust, met lieve mensen, in vertrouwen.
Het voelde zo natuurlijk. Ik weet nog steeds niet hoe ik het Geboortehuis kan bedanken. Ik denk dat ik er maar een liedje over ga schrijven!

Chantal Acda"

Het geboorteverhaal van Torrence

"Al die maanden van spanning omwille van het onbekende, een thuisbevalling in godsnaam, wie in mijn directe omgeving, werk , vrienden, kennissen kon mij als toekomstige vader met goede raad
en steun bijstaan.

Niemand, het leek dat de keuze van mijn bevallige partner als het ware een buitengewone uitzonderlijke al dan niet door sommigen een onverantwoorde keuze bleek te zijn, terug naar de prehistorie klonk het.

Maar hoe kwam het dat zij Karolina over zoveel kennis over het bevallen had vergaard en dit als zo normaal werd beschouwd door de begeleidende vroedvrouwen.

Behoort thuisbevallen tot het erfgoed van vrouwen met een zelfsproken wil om zo natuurlijk mogelijk te bevallen?

Bijna één uur voor middernacht en we zijn nog steeds aan het kijken naar een aflevering van een reeks op de vrt genaamd de Hornblower.

Onze vroedvrouw belde aan en na onderzoek zou onze zoon nog deze nacht uiterlijk 2uur in de ochtend geboren worden.

Ik zorgde dat al het materiaal uit de wagen van onze vroedvrouw naar boven op de plaats waar het allemaal ging gebeuren terecht kwam.

Terwijl de tweede vroedvrouw was aangekomen zorgde ik dat onze zoon beneden aan niets tekort kwam. Ook al was hij 2jaar en 3maand oud toch was er van moeheid geen sprake. Hij bleef naar zijn
geliefkoosde video kijken en bij regelmaat kwam ik hen zeggen wat er zich afspeelde boven.

De kreten die moeder maakte werden door hem niet als vreemd aanvoeld, het maakte hem alleen maar nog meer nieuwschierig en na enige tijd vroeg hij spontaan om ook naar boven te gaan.

Daar stonden we met zijn allen gekluisterd aan het bad waar Karolina de weeën aan het opvangen was.

Onze zoon werd in bad geboren om 2 uur 17 en rond 4uur lagen beide zonen met moeder in bed te slapen.

Bij het ontwaken van de dag zat ik nog steeds op het terras klaar wakker verwonderd en fier te genieten van deze wonderlijke nacht wetende dat straks het gezin voor de eerste maal ontwaakt met zijn vieren daar ik hen ook ging vervoegen.

Steven Thomas, papa van Torrence"

Het geboorteverhaal van Julian

"Zaterdag 8 maart 2008,in de voormiddag werden we verwacht in het geboortehuis om opnieuw aan de monitor te gaan,want ik was toen al de 8ste dag overtijd.Nog eens goed een inwendig onderzoek gedaan,want nu mocht hij echt wel komen...
Op weg naar huis tegen de middag voelde ik me raar,had wat rugpijn,maar dacht dat het voor de zoveelste keer vals alarm ging zijn.
Aangekomen thuis,wou ik een beetje gaan rusten toen de pijn erger werd,dan ben ik even in bad gaan liggen om te onspannen,maar de pijn ging niet weg.Rond een uur of 3 was het voor mij 'redelijk' duidelijk,het was begonnen.Ik heb toen Adelheid gebeld,die onmiddellijk kwam kijken,maar die twijfelde nog.Ze moest nog een visite doen,dan zou ze terugkomen.Een uurtje later belde ik haar terug,nu was het héél duidelijk,dit waren weeën! Mijn man en mijn moeder waren nog boodschappen doen (ah ja,'t was zaterdag) dus moesten zij ook terugkomen.
Vanaf een uur of 5 waren de weeën heel pijnlijk,maar met voldoende tijd ertussen om op adem te komen.Ik heb gedraaid op de zetel en op de grond,met dan de hand van mijn man,dan die van mijn moeder om in te knijpen,terwijl Lisa-Lauryn,mijn dochter van 6 me knuffelde.Om 8 uur hebben Adelheid en Nathalie(de stagair)het bevallingsbad laten vollopen.Even later,met nog maar een paar centimeter water erin,ben ik erin gesukkeld,ondersteund door twee sterke vrouwen...
Ik kan zeggen,ik heb het bad ten volle benut,van links naar rechts,in het rond,op elke plaats het ik wel gezeten,maar kon niet echt mijn gemak vinden.Maar met de moed die me werd ingesproken door iedereen rondom het bad,ging de tijd zo snel voorbij.Een half uurtje later is Annemie aangekomen: Wat was ik blij !!! Toen kon het niet lang meer duren..."Annemie,red mij !" heb ik geroepen,en nadat ze me kordaat maar ohzo ervaren snel uitlegde hoe ik me moest houden,wist ik na een paar keer duwen waar het woord 'VERLOSkundige'vandaan kwam. Om kwart vóór tien,na amper 5 uur,werd een flinke zoon van 4,480 kg geboren,in het water,bij mij thuis,met iedereen die ik liefheb om me heen,gesteund door 3 lieve vroedvrouwen.Kan,ondanks de pijn,een bevalling mooier zijn?

Na de geboorte heb ik me een douche genomen,lekker opgefrist,en dan beneden lekker gaan eten.Chinees,want in het heetst van de strijd was de rest eten aan't bestellen...het leven gaat door hé,ook bij een bevalling!
Nadat iedereen een beetje was bekomen van de hele gebeurtenis,heeft Annemie me samen met mijn kindje en de rest van mijn gezinnetje in bed gelegd,en is toen stilletjes vertrokken.

Deze bevalling was zoveel mooier dan de eerste.Bevallen in je eigen omgeving,op een natuurlijke manier,is zoveel intenser dan in een ziekenhuis.Met de steun van ervaren vroedvrouwen om je heen,ik kan het me niet beter wensen.
Mijn zoon is zo een rustig manneke,tevreden.Ontspannen ter wereld gekomen.Niets of niemand heeft hem geforceerd,en dat zie je aan zijn tevreden glimlach.
Die nacht,heb ik nog even met mijn moeder nagepraat (mijn man was in een diepe slaap in bed met zijn kersverse zoon...),toen ze vroeg of ik opnieuw thuis zou bevallen.Zonder twijfel,amper 5 uur na de geboorte,zei ik volmondig 'Ja'.Dat zegt toch genoeg,niet?

Nathalie Buelens"

Wil jij je geboorteverhaal hier kwijt?
Vul onderstaand formulier in, en wij plaatsen je verhaal zo snel mogelijk op deze pagina.
Je wordt via e-mail op de hoogte gebracht als dat gebeurd is...